Nick had vandaag een "treinongelukje". Tijdens het spelen met z’n houten treinbaan, ging hij met z’n nagel langs een van de stationnetjes. Meteen begon hij te huilen en te roepen, wij dachten in eerste instantie dat hij zich "gewoon" gestoten had. Bij nadere inspectie bleek dat een flinke splinter van het houten stationnetje zich xf2nder z’n nagel had geboord…
Ik heb xe9xe9n keer zelf geprobeerd met een pincet die splinter er uit te halen, maar omdat ik er nauwelijks grip op kreeg en omdat het zo’n ontzettend zeer deed bij Nick, hebben we het bij die ene keer zelf proberen gelaten. Papa heeft dr Kloet gebeld, en we mochten meteen komen. Opa en Oma Rotterdam waren ook hier toen het gebeurde. Opa is huiswaarts gegaan en Oma is met ons meegegaan.
Dr Kloet keek, keek nog eens, pakte een pincet, probeerde het ook xe9xe9n keer maar daar was het eigenlijk hetzelfde: omdat het zxf3′n zeer deed bij Nick probeerde hij steeds met alle kracht z’n hand terug te trekken. Er was geen grip op de splinter te krijgen, dat ging zo niet lukken.
Aan het stationnetje xe8n natuurlijk aan de nagel was te zien dat de splinter toch wel een centimeter lang was, en die zat hxe9lemaal onder z’n nagel! Natuurlijk deed dat hartstikke zeer.
Dus verwees dr Kloet ons naar de eerste hulp van het IJsselland Ziekenhuis. Dus met z’n allen weer in de auto, Opa even gebeld, en naar het ziekenhuis.
Daar hoefden we maar eventjes te wachten, Nick was gelukkig snel aan de beurt.
Dr Hermens keek en besloot meteen maar om de splinter onder plaatselijke verdoving te verwijderen. En dxe0t zag Nick ab-so-luut niet zitten! Oma en Papa werden naar de wachtkamer gedirigeerd, en er kwamen wat verpleegkundigen om te assisteren (Mama kon wel troosten en vasthouden, maar een protesterend kind in bedwang houden voor de verdoving, dat gaat niet met een whiplash). De verpleegkundigen en de dr waren heel lief, kundig en kordaat. Het duurde dan ook absoluut niet langer als nodig was, maar begrijpelijk was natuurlijk wel dat Nick een flinke keel opzette. Maar hij was heel stoer! Het deed hartstikke zeer, maar je zag gewoon aan ‘m dat hij wel snapte dat ‘t even niet anders kon en dat hij z’n best deed het allemaal maar te laten gebeuren!
Toen de prikken gezet waren, was het wachten tot de verdoving goed werkte. Papa en Oma kwamen nog eventjes om het hoekje van de behandelkamer loeren en een paar dikke zoenen uitdelen. Nick begon al weer wat praatjes te krijgen en werd toen doezelig.
Net toen hij z’n oogjes dichtdeed om een dutje te doen, kwam de dr terug. Nick had al wel ontdekt dat z’n duimpje anders aanvoelde nu, heel zacht vond hij zelf.
De dr pakte een pincet en HUP daar ging de splinter! Een flinke splinter, inderdaad ongeveer een centimeter lang, maar wel "gaaf". Er lijkt dan ook niets achtergebleven te zijn. Misschien een klein beetje van de verf van het stationnetje, maar geen stukjes hout. Nick moest thuis nog wel met z’n duimpje in een betadinebadje of een biotexbadje.
Grapjassen… een kind van 5 met z’n duim in een bakje met zut laten zitten… Gevraagd of het ook goed was als ik het gewone bad vol liet lopen, kind er in en dxe1xe1r biotex in… Ja, dat was ook een oplossing… En aangezien je Nick makkelijker IN een bad krijgt als er UIT, hebben we daar maar voor gekozen!
Nick kreeg nog een Diploma van Dapperheid van het ziekenhuis, met daarop de handtekening van de verpleegkundige en de dr, EN de bewuste splinter!! Dat moet morgen natuurlijk mee naar school!
Onderweg naar huis hebben we maar frietjes gehaald. Die thuis lekker opgegeten, en toen Nick in de biotex. Na een klein uurtje badderen wilde hij er zelf toch wel uit, en nu ligt hij lekker te slapen.
De duim is wel een beetje dik (komt ook door de verdoving), maar afgezien van een wit streepje onder de nagel zie je er eigenlijk niet zo gek veel meer van. Gelukkig maar!
We zijn hartstikke trots op onze Nick! Hij was natuurlijk verdrietig, en natuurlijk deed het zeer en moest hij huilen, zeker bij die spuit, maar hij heeft het geweldig goed gedaan!
*dikkekus*
Mama
